3 maja 1945 oddział „Mewy” w Przymiarkach-Rudce złożył uroczystą przysięgę. 10 maja 1945 na rozkaz Wojciecha Szczepańskiego „Juliana” oddział został rozwiązany. Powrócił do Dąbrowicy, ale gdy zaczęły się napady Ukraińców, ponownie zorganizował oddział straży nocnych. 20 października 1945 powiadomiony o planowanej obławie UB, rozwiązał oddział i ukrywał się w okolicach Sieniawy.
Wiosną 1946 wraz z luźną grupą osób patrolował teren w okolicach Sieniawy celem ochrony ludności polskiej przed oddziałami ukraińskimi.
W maju 1947 wyjechał do Międzygórza, gdzie pracował w leśnictwie. W Bystrzycy Kłodzkiej został rozpoznany przez dawnego znajomego będącego agentem UB i 17 lipca 1947 aresztowany przez WUBP w Rzeszowie. Podczas tortur przyznał się do zarzucanych mu czynów. 3 grudnia 1948 został skazany na karę śmierci. Bolesław Bierut odmówił mu prawa łaski. Wyrok wykonano w rzeszowskim więzieniu. W 1992 Sąd Wojewódzki w Rzeszowie unieważnił wyrok.
Przypisy
Kategoria:Członkowie Związku Walki Zbrojnej Kategoria:Żołnierze Armii Krajowej Kategoria:Podchorążowie Armii Krajowej Kategoria:Dowódcy oddziałów podziemia antykomunistycznego (1944–1956) Kategoria:Polskie ofiary represji stalinowskich stracone w Polsce Ludowej 1944–1956 Kategoria:Ludzie związani z Jarosławiem (Polska) Kategoria:Urodzeni w 1911 Kategoria:Zmarli w 1949