W grudniu 1941 wstąpił do ZWZ-AK i został łącznikiem o ps. "Orzeł". Gdy w gajówce ukrywał żołnierzy sowieckich, został ponownie aresztowany przez Niemców, ale zbiegł z transportu i przyłączył się do partyzantów sowieckich dowodzonych przez Szutowskiego. Po wejściu Sowietów pracował w Nadleśnictwie Sieniawa, gdzie został przez Sąd Frontu Ukraińskiego w Przeworsku, skazany na 6 lat więzienia.

W grudniu 1944 uciekł z aresztu i zgłosił się w Ubieszynie, gdzie skontaktowano go z dowódcą placówki AK w Tryńczy, kpt. Franciszkiem Bożkiem „Ramzesem", od którego otrzymał dowództwo jednej z grup konspiracji antykomunistycznej, mającej za zadanie obronę miejscowej ludności przed rabunkami żołnierzy sowieckich, pospolitych bandytów oraz atakami UPA. Przyjął ps. „Mewa” i brał udział w wielu akcjach na terenie ówczesnych powiatów: jarosławskiego, przeworskiego i łańcuckiego. W dniu 22 lub 23 marca 1945 oddział „Mewy” stoczył największą potyczkę z siłami przeworskiej placówki UB i MO pod Wólką Ogryzkową. Wiosną oddział liczył ok. 200 osób. Było w nim wielu dezerterów z Ludowego Wojska Polskiego. Z oddziałem współpracowało wielu funkcjonariuszy MO, najczęściej byli to członkowie AK przekazujący informacje o ruchach wojska i organów bezpieczeństwa.