thumb|Grób Ignacego Bukowskiego na cmentarzu Wojskowym na Powązkach Ignacy Bukowski (ur. 12 grudnia 1904 w Warszawie, zm. 30 lipca 1984 tamże) – pułkownik dyplomowany Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, attaché wojskowy.

Życiorys Urodził się 12 grudnia 1904 w Warszawie. Był synem Ignacego (1845–1918) i Anny z domu Friboli (1881–1925). Jego ojciec był kupcem, matka nauczycielką.

Od 1914 był uczniem Gimnazjum Praskiego. W 1919 wstąpił do Korpusu Kadetów nr 2 w Modlinie. W sierpniu 1920 służył przez miesiąc ochotniczo w wojsku polskim jako kurier w kompanii sztabowej dowództwa 6 Armii. Egzamin dojrzałości zdał w 1923.

W latach 1923–1925 był słuchaczem Oficerskiej Szkoły Artylerii w Toruniu. Ukończył ją z druga lokatą. W październiku 1925 został mianowany podporucznikiem artylerii ze starszeństwem od 1 lipca 1925. W latach 1925–1932 służył w 11 Dywizjonie Artylerii Konnej (w 1929 jednostka ta stała się częścią Brygady Kawalerii „Toruń”). W 1927 awansowany do stopnia porucznika, w jednostce był m.in. dowódca plutonu. W 1932 rozpoczął naukę w Wyższej Szkole Wojennej. Po pierwszym roku został razem z Leonem Fudakowskim skierowany na studia w paryskiej Ecole Supérieure de Guerre. Studia tamże ukończył w lipcu 1935. 27 czerwca 1935 prezydent RP nadał mu stopień kapitana z dniem 1 stycznia 1935 i 72.