lokatą w korpusie oficerów artylerii. Z dniem 1 sierpnia 1935 otrzymał tytuł oficera dyplomowanego. W tym samym miesiącu otrzymał przydział do 9 Dywizji Piechoty w Siedlcach, tam do października 1937 był I oficerem sztabu, następnie odbył staż liniowy w 9 Pułku Artylerii Lekkiej jako dowódca baterii, od 23 marca 1939 do 21 sierpnia 1939 był kwatermistrzem 9 DP.
Bezpośrednio przed wybuchem II wojny światowej został skierowany do sztabu Grupy Operacyjnej „Wschód”. W czasie kampanii wrześniowej był w niej szefem Oddziału Informacyjnego. Uczestniczył w walkach pod Grudziądzem oraz bitwie nad Bzurą. Po tym jak GO przestała istnieć w nocy z 17 na 118 marca przedostał się do Warszawy, formalnie został przydzielony do dowództwa Armii „Poznań” (sama armia już wtedy nie istniała). 29 września 1939 dostał się w Warszawie do niewoli. Przebywał w Oflagu XI B w Brunszwiku, od czerwca 1940 do stycznia 1945 w Oflagu II C w Woldenbergu, następnie w Oflagu X A w Sandbostel i Oflagu X C w Lubece, gdzie doczekał wyzwolenia przez wojska brytyjskie w maju 1945. Od 2 maja 1945 do 14 marca 1946 pełnił w Niemczech funkcję oficera łącznikowego pomiędzy zgrupowaniem byłych jeńców wojennych a brytyjskimi władzami opiekuńczymi.