Towarzystwo dawało stały zarobek ludziom niezdolnym do intensywnej pracy lub jej pozbawionych z rozmaitych powodów. W miesiącach zimowych liczba pracujących w jego instytucjach dochodziła do 250. Trudno jest wręcz wymienić organizacje, w których Józef Juszczyk nie brałby udziału. Po dwudziestu latach pracy w Towarzystwie Dobroczynności otrzymał tytuł „Opiekuna sierot”. Był członkiem wielu komisji społecznych działających przy Magistracie m. Warszawy. Przygotował projekt reformy nauczania rzemieślników, na który później wielokrotnie powoływał się Prus w felietonach dotyczących rzemiosłaB. Prus, Obrazy wszystkiego: o literaturze i sztuce: wybór z Kronik, Warszawa 2006, s. 116, 158, 288, 290. Był radcą przy Wydziale Ubezpieczeń Rządowych magistratu i członkiem dozorów kościelnych. Jednym z wielu osiągnięć Juszczyka jest otwarcie cechu krawców warszawskich na przyjmowanie do swojego grona kobiet i nadawanie im tytułów majstrów (mistrzyń) w zawodzieJ. Hulewicz, Sprawa wyższego wykształcenia kobiet w Polsce w wieku XIX, Warszawa 1939, s. 154.