Był czołowym przedstawicielem ruchu cecyliańskiego, dążył do reformy chorału gregoriańskiego i wskrzeszenia klasycznej polifonii średniowiecznej. Prowadził badania źródłoznawcze w archiwach włoskich. Przygotował edycje źródłowe kompozytorów XV, XVI i XVII wieku, w tym przede wszystkim Palestriny i Lassa. W swojej szkole muzyki kościelnej kształcił chórzystów w zakresie teorii i praktyki chorału oraz dawnej polifonicznej muzyki wokalnej i muzyki organowej. Opublikował m.in. prace Praktische Anweisung zum harmonischen Kirchengesang (1864), Magister Choralis (1865), Bertalotti’s Solfeggien (1880), Wilhelm Dufay (1885), Die romische „Schola Cantorum” und die päpstlichen Kapeäslinger bis zur Mitte des 16. Jahrhunderts (1887), Officium hebdomadae sanctae (1887), Bibliographischer und thematischer Musikkatalog des päpstlichen Kapellarchivs im Vatikan zu Rom (1888), Psalterium vespertinum (1888).
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Niemieccy muzykolodzy Kategoria:Niemieccy duchowni katoliccy Kategoria:Doktorzy honoris causa uczelni w Niemczech Kategoria:Urodzeni w 1840 Kategoria:Zmarli w 1910