Wynalezienie i rozpowszechnienie samochodów i autobusów spowodowało spadek liczby riksz pieszych w okresie po I wojnie światowej. Wynalazek roweru i wykorzystanie jego konstrukcji do zmodyfikowania rikszy przyczynił się do renesansu tego typu pojazdu.
Kryzys ekonomiczny na przełomie lat 20. i 30. XX wieku oraz II wojna światowa doprowadziły do wzrostu popularności tych pojazdów w Azji. Były one pomocne również w Europie. W Warszawie, w okresie niemieckiej okupacji, w latach 1939–1944 służyły jako taksówki osobowe i towarowe. Składały się one z roweru na trzech kołach oraz wmontowanej dwuosobowej ławki dla pasażerów. Obsługa rikszy, zwłaszcza z obciążeniem dwóch osób, wymagała dużej siły fizycznej, stąd rikszarzami byli głównie młodzi, silni mężczyźni. Według powieści Kamienie na szaniec rikszą jeździł Alek Dawidowski.
Obecnie, riksze piesze i rowerowe wykorzystywane są już rzadziej. Jednak nadal jest ich sporo w najbiedniejszych krajach Azji. Wykorzystywane są także do obwożenia turystów po zabytkowych obiektach.