Konstrukcje tych pojazdów są zróżnicowane, w większości bardzo proste. Są to przeważnie trójkołowce o masie kilkudziesięciu kilogramów z napędzaną tylną osią (bez mechanizmu różnicowego), na której znajduje się siedzisko tylne dla 2-3 osób. Inne konstrukcje to trójkołowce wyposażone w siedziska przednie, umieszczone nad przednią osią i napędzane poprzez tylne koło (jak w rowerze), rowery z doczepionymi na stałe wózkami bocznymi (patrz wózek boczny motocykla), oraz najbardziej prymitywne, niezmienione od przeszło 100 lat drewniane riksze piesze (posiadają drewniane koła i szprychy) z dyszlami ciągnionymi przez pieszego rikszarza. Riksze piesze mają zaletę, która daje im przewagę nad rikszami rowerowymi w pewnych warunkach. Posiadają bardzo duże koła, a co za tym idzie wysoko umieszczoną oś dającą duży prześwit – są zatem bardziej przydatne podczas pory monsunowej i częstych opadów deszczu, gdy ulice w mieście (np. Kalkuta) zalane są wodą.
Niektóre azjatyckie pojazdy są bogato zdobione przeróżnymi scenami obyczajowymi lub pochodzącymi ze znanych filmów (patrz indyjskie Bollywood). Są to najczęściej ręczne malowidła wykonane przez miejscowych artystów.