W przeciwieństwie do poprzedniego pokolenia, politycy Klubu rozumieli nieodwracalność przemian społecznych i ekonomicznych. Opowiadali się za sojuszem z nowymi ruchami politycznymi, w celu poszerzenia wpływów i poparcia dla elitarnego stronnictwa konserwatywnego. Odrzucali natomiast współpracę z Narodową Demokracją, czym różnili się wyraźnie od zachowawców wschodniogalicyjskich – podolaków. Konserwatyści krakowscy oskarżali endeków o destabilizowanie sytuacji w Galicji poprzez wzniecanie konfliktów narodowościowych. Krytykowali również prorosyjską orientację polityczną, opowiadając się wyraźnie za lojalnością wobec Wiednia i dążeniem do restytucji państwa polskiego w oparciu o Austro-Węgry.
W gronie „neokonserwatystów” znalazło się wielu profesorów, takich jak Stanisław Estreicher, Adam Krzyżanowski czy Władysław Leopold Jaworski. thumb|180px|Hr. Zdzisław Tarnowski z Dzikowa, pierwszy prezes SPN Stronnictwo Prawicy Narodowej