thumb|left|190px|Antoni Beaupré, działacz SPN i redaktor naczelny „Czasu” w l. 1899–1901 i 1921–1937 W oparciu o środowisko „neokonserwatystów” doszło do sformalizowania działalności obozu konserwatywnego w Galicji, poprzez powołanie w 1907 r. Stronnictwa Prawicy Narodowej. Pierwszym prezesem został Zdzisław Tarnowski z Dzikowa. Połączyło ono na krótko ośrodki krakowski i wschodniogalicyjski (lwowski). Wkrótce jednak większość podolaków opuściła Stronnictwo.

W czasie I wojny światowej SPN stało na gruncie rozwiązania austro-polskiego, co wobec klęski Państw Centralnych spowodowało dalsze osłabienie partii. Ze względu na zachowanie lojalności wobec Habsburgów do końca wojny krakowscy konserwatyści zostali odsunięci przez pozostałe stronnictwa Galicji od pracy w ramach Polskiej Komisji Likwidacyjnej.

W niepodległej Polsce konserwatyści krakowscy posiadali początkowo niewielką reprezentację sejmową w postaci Klubu Pracy Konstytucyjnej. Kontynuowali zasadę nienawiązywania współpracy z narodowymi demokratami, czym różnili się od zachowawców z dawnej dzielnicy pruskiej czy konserwatystów wschodniogalicyjskich. Szukali zbliżenia z Piłsudskim. Wyrazem tego było ich wejście na listy Unii Narodowo-Państwowej przed wyborami w 1922 r., co zakończyło się polityczną klęską.