W okresie 1922–1926 pozostawali w znacznym stopni na marginesie życia politycznego.
Po zamachu majowym i zjeździe w Dzikowie nawiązali współpracę z piłsudczykami w ramach Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem. Patronem stronnictwa pozostawał hr. Zdzisław Tarnowski z Dzikowa, który w znacznym stopniu subsydiował też deficytowy „Czas”. Stopniowo grupa krakowska ulegała jednak dominacji innych ośrodków, a w ramach konserwatywnego skrzydła BBWR na pierwszy plan wysunął się Janusz Radziwiłł.
Okres lat 30. XX w. przyczyniał się do dalszej marginalizacji krakowskich konserwatystów. Swoisty kres ich wpływów wiązać można z przeniesieniem na polecenie Radziwiłła dziennika „Czas” – symbolu stronnictwa – z Krakowa do Warszawy na przełomie 1934/1935 r. Z kolei na zjeździe konserwatystów w 1937 r. na pierwszy plan wysunęli się działacze, opowiadający się za współpracą z Narodową Demokracją. SPN przemianowano na Stronnictwo Zachowawcze, a prezesem został Adolf Bniński z Wielkopolski, sympatyk endecji. Stanowiło to dowód klęski programu ośrodka krakowskiego i zmierzchu jego wpływów.