W swojej obronie pietyści zwrócili się do uniwersytetu w Jenie i konsystorza w Dreźnie z prośbą o świadectwo prawowierności – które to świadectwo obie instytucje wydały. Mimo to w 1726 roku wznowiono przeciwko pietystom proces prawny. Toczył się on w niekorzystnym dla nich kierunku. Wstawiennictwo szlachty nie było w stanie przeważyć ataków ze strony „ortodoksyjnych” duchownych, szczególnie Hentschela. W 1728 roku Steinmetz został internowany w swoim domu. Na przestrzeni kilku lat konflikt tak się nasilił, że przeniósł się z wrocławskiego nadurzędu do Czeskiej nadwornej kancelarii w Wiedniu i w końcu przed oblicze samego cesarza. Ten położył mu kres swoim dekretem z 31 stycznia 1730, którym rozkazał wygnać Steinmetza i jego czterech przyjaciół z terenów będących pod jurysdykcją cesarską.
Okres bayreuthski i magdeburski Johann Adam Steinmetz przeniósł się do Bayreuth, do miasta Neustadt an der Aisch, gdzie dzięki pomocy hrabiego Zinzendorfa uzyskał miejsce superintendenta. (Trzeba nadmienić, że wkrótce jednak rozbieżność poglądów spowodowała oziębienie wzajemnych stosunków między Steinmetzem i Zinzendorfem.