thumb|280px|Krystyna z Burzenina na obrazie Jana Matejki Święty Stanisław karcący Bolesława Śmiałego (1877) Krystyna z Burzenina (łac. Cristina, także Krystyna z Bużenina, Krystyna z Buszeninu) – postać legendarna, kochanka króla Bolesława II Szczodrego.
Legenda o porwaniu Krystyny z Burzenina została spisana przez Jana Długosza w utworze Życie św. Stanisława biskupa krakowskiego (łac. Vita beatissimi Stanislai Cracoviensis episcopi) wydanym po raz pierwszy w 1511 r.
Wersja Długosza Krystyna była żoną komesa burzenińskiego, Mścisława z rodu Poraitów Pstrokońskich. W opisie Długosza:
[…] Była w tym czasie na granicy ziemi sieradzkiej niewiasta, imieniem Krystyna, żona szlachcica Mścisława z Buszeninu, rzadkiej piękności ciała, przewyższająca urodą inne kobiety, z krztałtnością też znakomitą łączyła obyczaje przyjemne i ujmującą wymowę, którymi to przymiotami porywała jakoby na wędkę spoglądających na nią ludzi […].
Bolesław II miał porwać Krystynę z domu jej męża, uczynić ją swoją nałożnicą i odsunąć od siebie prawowitą żonę. Wydarzenie to wzbudziło oburzenie polskich panów, którzy szukali pomocy u polskich biskupów. Po odmowie siedmiu biskupów, którzy nie mieli odwagi potępić grzechu króla, zwrócili się do biskupa krakowskiego Stanisława.