Był to jednak okres, w którym na rynku funkcjonowało już wiele różnych walut i zaczęły pojawiać się opinie o potrzebie ustandaryzowania międzynarodowego systemu finansowego.
Odpowiedzią na potrzebę standaryzacji systemu finansowego w Europie była Łacińska Unia Monetarna. Stanowiła ona polityczno-ekonomiczny projekt Francji, która chciała za pomocą własnej waluty – franka – wyprzeć funta z pozycji waluty rozliczeniowej na kontynencie. 23 grudnia 1865 roku powołano do życia Łacińską Unię Monetarną. Jej założeniem było zunifikowanie wartości i wagi monet państw członkowskich z wartością franka. Dzięki temu w państwach członkowskich można było płacić zamiennie walutami tych państw. Unia przyjęła bimetalizm w relacji srebra do złota 1 do 15,5. W 1874 roku unia przeszła na standard złota.