Od początku emisji pojawił się problem ze złotymi monetami. W 1792 roku ustalono stosunek srebra do złota na 15 do 1. Okazało się, że na rynku stosunek ten wynosił 16 do 1. Doprowadziło to do przetopu złotych monet, a następnie sprzedaży za wartość wyższą niż zdeklarowana. Relacja obu kruszców wobec siebie zmieniała się na przestrzeni lat. Jednak za każdym razem, kiedy wartość złota rosła, to coraz większa ilość złotych monet była przetapiana i sprzedawana z zyskiem. W 1803 roku Francja przyjęła stosunek srebra do złota na poziomie 15,5 do 1. Przyczyniło się to do jeszcze większego odpływu złotych monet za granicę. W związku z zaistniałymi problemami w 1804 roku dyrektor mennicy Elias Bouidnot wstrzymał bicie monet Eagle. Większość złotych monet, które na przełomie XVIII i XIX wieku były wybijane w U.S. Mint trafiało od razu do spekulantów lub handlarzy kruszcem z pominięciem oficjalnych kanałów dystrybucji. W ten sposób emisja złotych dziesięciodolarówek została wstrzymana do 1838 roku, kiedy do obiegu weszła moneta Liberty Head Eagle/Coronet Head Eagle.