W latach 1834–1835 filadelfijski oddział mennicy ograniczył się do wybijania monet dziesięciodolarowych wyłącznie na potrzeby kolekcjonerskie, do oferowanych przez U.S. Mint zestawów zawierających wszystkie nominały amerykańskich monet. W celu zaradzenia problemowi związanemu z przetopem lub wywozem złotych monet z państwa, w 1834 roku uchwalono Coinage Act of 1834. Na mocy tej ustawy zredukowano wagę złotych monet. Zabieg ten zachował wartość monet, ale jednocześnie przyczynił się do pozostawienia ich w obiegu na rynku krajowym. Na mocy tego prawa moneta o nominale 10 dolarów powinna mieć 232 grany (15,033 g) czystego złota próby 900, a nie jak według standardu ustalonego w Coinage Act of 1792 – 247,5 grana (16,037 g). Christian Gobrecht zredukował także wielkość monety. Nowa średnica wynosiła 27 mm, a nie jak poprzednio 33 mm. Jednak przełom lat 30. i 40. XIX wieku był okresem depresji gospodarczej. Zapotrzebowanie na monety Eagle było niskie, ponieważ reprezentowała ona dużą wartość, ale koszty jej nabycia były równie wysokie i niewiele osób było na nie stać.