17 lipca 1884 został wyznaczony na stanowisko starszego adiutanta w Zarządzie Artylerii Warszawskiego Okręgu Wojskowego, ale obowiązki objął 31 sierpnia tego roku. 30 sierpnia 1889 awansował na podpułkownika. 25 marca 1890 objął dowództwo 1 ruchomego parku moździerzy. 6 grudnia 1898 awansował na pułkownika. 13 lipca 1905 został wyznaczony na stanowisko dowódcy 4 dywizjonu moździerzy. 26 stycznia 1906 został przeniesiony w stan spoczynku, w stopniu generała majora.
31 sierpnia 1915 został powołany do czynnej służby i przydzielony do Rezerwy Oficerów przy Sztabie Piotrogrodzkiego Okręgu Wojskowego. 14 października tego roku został wyznaczony na stanowisko naczelnika Odcinka Kontrolnego (ros. Контрољнаго Учáстка) guberni pskowskiej z powiatem ostaszkowskim guberni twerskiej przy Sztabie Frontu Północnego z uprawnieniami generała-gubernatora. Senat Rządzący ukazem z 31 marca 1916 zezwolił mu na używanie nazwiska „de Bondy”. 14 lutego 1917 został przydzielony do Rezerwy Oficerów przy Sztabie Dźwińskiego Okręgu Wojskowego. 2 marca tego roku został mianowany naczelnikiem 13 Brygady Robót Inżynieryjnych (ros. 13-я инженерная рабочая бригада). Na stopień rzeczywistego generała majora awansował ze starszeństwem z 11 lipca 1916.. 25 listopada 1917 wysłał podanie do Naczelnego Polskiego Komitetu Wojskowego o przyjęcie do Wojska Polskiego.