Został wpisany „na listę kandydatów”. Po rewolucji październikowej wyjechał z frontu do rodziny w Mikołajowie, gdzie przyjął zaproponowaną mu funkcję gubernatora wojennego miasta (ros. градоначальник), w strukturach administracji Państwa Ukraińskiego. Funkcję sprawował od maja do grudnia 1918. Po upadku rządu hetmana Pawło Skoropadskiego wyjechał do Odessy. Wiosną 1919 mieszkał przy Nikołajewskim Bulwarze 12, skąd 3 marca wysłał podanie do ministra spraw wojskowych o przyjęcie do Wojska Polskiego. Pismem z 20 czerwca 1919 generał został powiadomiony, że Naczelny Wódz nie wyraził zgody na przyjęcie go do Wojska Polskiego z powodu przekroczenia granicy wieku (61 lat). Później generał wrócił do Polski. Do 14 marca 1920 mieszkał w Warszawie, w pensjonacie p. Babińskiej przy ul. Brackiej 18, a następnie w Wilnie przy ul. Skopówka 9 m. 4. Posiadał majątki ziemskie: Mostołowicze i Chrzczeniszki.