Realizacja materiałowa Przez długi czas kropki kwantowe były tworem teoretycznym. Wraz z rozwojem technologii układania cienkich warstw (epitaksja z fazy gazowej z użyciem związków metaloorganicznych, epitaksja z wiązek molekularnych) stało się możliwe kontrolowanie procesu wzrostu kryształów, a także możliwości techniczne tworzenia kropek kwantowych. Do najważniejszych metod wytwarzania kropek kwantowych w laboratoriach można zaliczyć:
kropki spontaniczne – powstają na granicy faz półprzewodników hodowanych metodą MBE (self-assembled quantum dots, SAQD), gdzie geometryczne nierówności służą relaksacji napięcia spowodowanego różnicą stałych sieci (metoda Stranskiego-Krastanowa) nanokryształy – przez ograniczenie ruchu elektronu przez granice kryształu kropki elektrostatyczne – w dwuwymiarowym gazie elektronowym na granicy faz półprzewodnikowych ogranicza się ruch lokalnie zubażając materiał poprzez przyłożenie napięcia do bramek metalicznych, znajdujących się w pobliżu (nie nadają się do konstrukcji laserów, bo chwytają tylko elektron albo tylko dziurę, więc nie jest możliwe uwięzienie ekscytonu) kropki trawione, struktury zawierające studnie kwantowe wytrawione do postaci walców, np.