Marian Janicki (ur. 15 września 1900 w Wierzbicy, zm. w Katyniu w 1940) – porucznik rezerwy kawalerii Wojska Polskiego, ofiara zbrodni zbrodni katyńskiej, pośmiertnie awansowany do stopnia kapitana.
Życiorys Pochodził z rodziny o tradycjach patriotycznych – dziadek, Feliks Janicki (1837–1923), był uczestnikiem powstania styczniowego, stryj, Franciszek Janicki (1881–1941), uczestniczył w wojnie bolszewickiej, brat, Franciszek Janicki został zakatowany w Pomiechówku (1943).
Był synem Konstantego i Eleonory z d. Kowalskiej. Uczęszczał do Gimnazjum w Pułtusku, ukończył Państwową Szkołę Mierniczą w Warszawie (1924).
Był żołnierzem Polskiej Organizacji Wojskowej, w listopadzie 1918 r. uczestniczył w rozbrajaniu i wypędzaniu wojsk niemieckich z Pułtuska. Następnie był ochotnikiem Wojska Polskiego, został wcielony do szwadronu wojewódzkiego w Ciechanowie, a w lutym 1919 r. szwadron został wcielony do 4 Pułku Ułanów. W kwietniu 1919 r. został odkomenderowany na front litewsko-białoruski. W listopadzie został skierowany do Centralnej Szkoły Kawalerii dla Podoficerów w Przemyślu, następnie odwołany do dowództwa szwadronu zapasowego w Białymstoku i przydzielony na instruktora. Po wyszkoleniu rekrutów za szwadronem marszowym powtórnie skierowany na front. W składzie 4 Pułku Ułanów walczył m.in.