pod Wilejką, Rakowcem, Kalenkowiczami, nad Berezyną. Na froncie litewsko-białoruskim pozostawał do zawarcia traktatu ryskiego. W lutym 1921 r. zwolniony do cywila.
Ćwiczenia rezerwy odbywał w 5 Pułku Ułanów Zasławskich w Ostrołęce (1927) i w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu jako dowódca plutonu konnych zwiadowców (1930). Był bardzo dobrym jeźdźcem. Nominację na podporucznika otrzymał ze starszeństwem od 1 sierpnia 1925 r., na porucznika – od 1 stycznia 1932 r., na kapitana – pośmiertnie. Do kampanii wrześniowej wyruszył z Ostrołęki, dokąd przybył z Wierzbicy, gdzie po śmierci żony zostawił dzieci pod opieką siostry – Jadwigi Śniegockiej z d. Janickiej.
W trakcie działań wojennych we wrześniu 1939 r. trafił do niewoli sowieckiej, był więziony w Kozielsku. Zamordowany przez NKWD strzałem w tył głowy w Katyniu w 1940 r. W 1943 r. ekshumowany z dołu śmierci, zidentyfikowany pod numerem 3213, pochowany w bratniej mogile, przypuszczalnie piątej. Jego nazwisko znajduje się na liście transportowej nr 032/2 z 14 kwietnia 1940 r. Znaleziono przy nim odręcznie napisany list, jednak nie ma go wśród materiałów wydobytych przez Niemców w 1943 r. z Lasu Katyńskiego, przechowywanych w Kurii Metropolitalnej w Krakowie.