W połowie czerwca 1990 roku wraz z Tomislavem Merčepem odegrał kluczową rolę w tzw. „strajku czerwcowym” w fabryce „Borovo”. Kilka dni po wybuchu strajku 18 czerwca 1990 roku Zadro i Merčep zdołali przejąć kontrolę nad komitetem strajkowym i wystąpić do rządu chorwackiego z wnioskiem o natychmiastowe zwolnienie ówczesnego dyrektora generalnego „Borovo”, Zdravko Egicia. Podczas strajku doszło do pierwszych podziałów etnicznych wśród pracowników fabryki – Chorwaci w większości poparli strajk, podczas gdy Serbowie w większości kontynuowali pracę. Do tej sytuacji przyczyniły się również artykuły serbskich mediów, oskarżające komitet strajkowy o wygłaszanie szowinistycznych oświadczeń, które prasa zakładowa uznała za pomówienia. Kierownictwo fabryki od początku nazywało strajk „politycznym”, czemu prawdopodobnie sprzyjało publiczne pojawienie się Zadro i Merčepa jako członków HDZ oraz fakt, że ówczesny burmistrz Vukovaru, Slavko Dokmanović (SKH-SDP), nie mógł przemówić do zgromadzonych robotników.