Na członków klanu czyhała jankeska zasadzka.

Podczas kilku lat opisanych w powieści mniej lub bardziej uczestniczy w nich bogaty kapitan Rhett Butler, cieszący się najgorszą z możliwych opinii w ówczesnych czasach, z powodu pewnego skandalu, jak potem to określił, z „pewną panną przypominającą gęś”. Tak jak Scarlett, nie uważał Konfederacji za sprawy szczególnie ważnej i tak jak ona bogacił się na wojnie.

Wydawałoby się, że mężczyzną jej życia jest właśnie on. Świetnie się rozumieli, pobrali się i urodziła im się córeczka, Eugenia Wiktoria. Melania - z uwagi na kolor oczu dziewczynki - podsunęła im pomysł nazywania jej „Bonnie Blue”. Rett rozpieszczał córkę. Kupił jej nawet kucyka, którym skakała przez płotek. Bonnie poprosiła o podwyższenie poprzeczki. Rhett w końcu uległ jej namowom. Bonnie krzyknęła do matki „Mamusiu, patrz, jak skaczę”. Na te słowa matka przeraziła się, bo mignął jej w pamięci obraz Geralda O’Hary, który tuż przed śmiercią mówił podobne słowa. Scarlett oskarża męża o zabicie własnego dziecka. Rhett początkowo nie chciał się zgodzić na pochowanie Bonnie, ponieważ uważał, że w grobie jest za ciemno, a mała bała się ciemności. Melania zaszła w ciążę po raz drugi, mimo że lekarze ją ostrzegali, że może umrzeć. Na łożu śmierci uświadomiła Scarlett, że Rhett ją bardzo kocha.