W kwietniu 1945 przewieziono je do innego podobozu – Grafenort (ob. Gorzanów) – gdzie budowały okopy. Tam zostały wyzwolone przez Armię Czerwoną 9 maja 1945.
Po wyzwoleniu Grumpricht powróciła z rodziną do Łodzi, gdzie podjęła rozpoczęła naukę w Gimnazjum i Liceum Koedukacyjnym im. Jarosława Dąbrowskiego Robotniczego Towarzystwa Przyjaciół Dzieci w Łodzi i rozpoczęła pracę jako prządka w dawnych Zakładach Włókienniczych Karola Scheiblera i zamieszkiwała w bursie pod patronatem Wojewódzkiego Komitetu Żydowskiego. Od stycznia 1946 należała do Związku Walki Młodych, a od kwietnia 1946 do Polskiej Partii Robotniczej. Naukę szkolną ukończyła w XXII Państwowym Gimnazjum i Liceum dla Dorosłych w Łodzi, gdzie w 1948 zdała maturę.
W 1948 przeniosła się do Warszawy, gdzie podjęła studia na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Warszawskiego, w 1949 przenosząc się do Leningradu, gdzie do 1954 studiowała filozofię. Od 1954 uczyła w Szkole Partyjnej przy KC PZPR, dzięki propozycji Adama Schaffa od 1955 pracowała w Instytucie Nauk Społecznych przy KC PZPR. W 1957 instytut przekształcono w Wyższą Szkołę Nauk Społecznych, gdzie pracowała jako starszy asystent i prowadziła zajęcia z historii i filozofii. W latach 1968–1972 pracowała w Bibliotece Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie katalogowała książki.