Drzewa przejawiają początkowo reakcję obronną, zalewając miejsca wygryzień kornika żywicą, która może następnie ściekać strugami po pniach.
Rójka główna, przypadająca na drugą połowę kwietnia i maj, a jej dokładny termin zależy od pogody, ekspozycji terenu, wysokości nad poziom morza, zwarcia drzewostanu, ponieważ owad ten się roi, gdy temperatura podłoża (ściółki, kory) osiągnie 14 °C. Rójka trwa około 2–3 tygodni, a gdy jest chłodno i deszczowo, może przeciągnąć się do 6–7 tygodni. siostrzana, prowadzona przez chrząszcze, które dały początek I generacji druga, prowadzona przez młode chrząszcze wylęgłe w lecie
W niesprzyjających warunkach mogą być tylko dwie rójki (główna i siostrzana), a na południowych zboczach górskich, w krajach położonych na południe od Polski, w ciepłe lata wyjątkowo nawet pięć rójek (główna, siostrzana, druga, druga siostrzana i trzecia).
Biologia rozrodu Komorę godową, o średnicy około 7 mm, zakłada samiec w cieńszych partiach kory, w spękaniach kory i pod jej łuskami. Cała komora mieści się w korze, a jedynie gdy kora jest bardzo cienka widać ją na wewnętrznej stronie kory. Obecność kornika zdradza rdzawa mączka wysypująca się z żerowiska.