Włodzimierz Graliński (ur. w Zgierzu, zm. 20 czerwca 1954 w Łodzi) – działacz samorządowy, członek Obozu Zjednoczenia Narodowego i Stronnictwa Demokratycznego, współpracował na rzecz ratowania Żydów podczas II wojny światowej.

Życiorys Urodził się 11 września 1892 w Zgierzu, jako syn Franciszka. W latach 1912–1914 był kancelistą i sekretarzem Zjazdu Sędziów Pokoju w Łodzi. Podczas I wojny światowej przebywał w Kijowie, gdzie pełnił funkcję kierownika biura pełnomocnika do spraw opałowych. Przed 1920 został wdowcem. W 1920 powrócił do Polski, gdzie podjął w Zarządzie Miejskim w Łodzi. Przed II wojną światową został wicedyrektorem Zarządu Miejskiego, był także sekretarzem Rady Miejskiej w Łodzi w 1939 i był członkiem Obozu Zjednoczenia Narodowego. Z czasem dołączył do Stronnictwa Demokratycznego.

Po wybuchu wojny, w grudniu 1939 został wysiedlony do Krakowa, skąd udał się do Warszawy. Tam współpracował z Konspiracyjną Radą Pomocy Żydom oraz Julianem Grobelnym z „Żegoty”. Pełniąc funkcję kierownika administracyjnego Domu Kwarantanny na Lesznie, który podlegał Wydziałowi Zdrowia Miejskiego Warszawy, ukrywał w swoim mieszkaniu służbowym Żydów (Niemcy unikali wizyt w budynku w obawie przed zarażeniem).