Po przejściu do działalności w ramach Rady Głównej Opiekuńczej w 1943 i rezygnacji z pracy w Domu Kwarantanny, zachował swoje mieszkanie i dalej pomagał Żydom. Jedną z osób, które ukrywał Graliński był Edward Rosset, demograf i późniejszy profesor Uniwersytetu Łódzkiego. Po upadku powstania warszawskiego Graliński zamieszkał w Piotrkowie Trybunalskim, a w lutym 1945 powrócił do Łodzi, na przedwojenne stanowisko wicedyrektora Zarządu Miejskiego w Łodzi. W 1950 pełnił przez kilka miesięcy funkcję kierownika Wydziału Ogólnego Prezydium Rady Narodowej miasta Łodzi. W latach 1952–1954 był pracownikiem dyrekcji Państwowego Szpitala Klinicznego Akademii Medycznej w Łodzi.
Został pochowany w części rzymskokatolickiej Starego Cmentarza w Łodzi.
Odznaczenia Złoty Krzyż Zasługi (8 maja 1946) „w uznaniu zasług położonych dla dobra demokratycznej Polski w dziele zabezpieczenia porzuconego przez okupanta mienia, odbudowy i uruchomienia miejskich zakładów pracy, jak również stworzenia życia gospodarczego i społecznego na terenie m.