Po powrocie do kraju pracował w Sądzie Apelacyjnym.
25 października 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznikaDz. Rozp. Kom. Wojsk. Nr 1 z 28 października 1918, s. 6.. 8 listopada 1918 Rada Regencyjna mianowała go kapitanem ze starszeństwem z 12 października tego rokuDz. Rozp. MSWojsk. Nr 5 z 21 listopada 1918, poz. 72.. Służył jako oficer do zleceń w Szkole Żandarmerii w Lublinie. Od 25 stycznia 1919 był dowódcą batalionu w 25 pułku piechoty, a od 23 lutego tego roku dowódcą baonu w 27 pułku piechoty. 13 marca 1919 został przeniesiony na stanowisko dowódcy Szkoły Rusznikarskiej przy Departamencie Artylerii Ministerstwa Spraw Wojskowych. 15 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. 1 czerwca 1921 w dalszym ciągu pełnił służbę w Centralnej Szkole Rusznikarskiej, a jego oddziałem macierzystym był 36 pułk piechoty. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 2. lokatą w korpusie oficerów uzbrojenia, a jego oddziałem macierzystym był Okręgowy Zakład Uzbrojenia Nr 1. W latach 1923–1925 był przydzielony z OZU 1 do Departamentu III Artylerii i Uzbrojenia Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisko kierownika referatu.