4 sierpnia 1914 wstąpił do oddziałów strzeleckich. 13 września 1914 został wymieniony w sprawozdaniu komisarza wojskowego Departamentu Wojskowego Naczelnego Komitetu Narodowego w Nowym Targu. Przydzielony został do 3 pułku piechoty Legionów Polskich. 20 października 1914 został mianowany chorążym piechoty. Na froncie karpackim dowodził plutonem w 12. kompanii III batalionu. 14 marca 1915 awansował na podporucznika piechoty. 8 czerwca 1915 został ranny. Leczył się w Szpitalu Czerwonego Krzyża w Klużu (niem. Klausenburg), od 6 lipca w Szpitalu Fortecznym nr 1 w Krakowie, a od 18 sierpnia w Pieszczanach. We wrześniu 1915 wrócił do służby w macierzystym pułku i sprawował komendę nad plutonem w 10. kompanii. 1 listopada 1916 awansował na porucznika piechoty. Był komendantem 12. kompanii tego pułku. 5 kwietnia 1917 został wykazany jako uprawniony do odznaczenia austriackim Krzyżem Wojskowym Karola. Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) służył w 3 pułku piechoty Polskiego Korpusu Posiłkowego. Po bitwie pod Rarańczą (15–16 lutego 1918) był poszukiwany przez I Ekspozyturę sądu c. k. 7 Komendy Generalnej. Dołączył do II Korpusu Polski w Rosji i walczył z Niemcami w bitwie pod Kaniowem (11 maja 1918). Uniknąwszy niewoli, prowadził tajną działalność organizacyjną wśród wojskowych Polaków w Kijowie i Moskwie.