Odbudowany w latach 1947–1949 według projektu i pod kierunkiem architekta Jana Dąbrowskiego. Był to jeden z dwóch pierwszych budynków UW odbudowanych po wojnie. Odtworzono wtedy pierwotny wygląd zewnętrzny budynku z 1824, ale zasadniczo przekształcono wnętrza. Rozebrano cokoły pod instrumenty obserwacyjne wykonane z kamiennych ciosów (prawdopodobnie materiał budowlany został wykorzystany w innych budowlach w czasie powojennej odbudowy Warszawy), wszystkie klatki schodowe oraz część murów wewnętrznych. Najważniejszą zmianą było zastąpienie sali południkowej dużą salą wykładową (zwaną kopernikańską) obejmującą dwie sąsiednie kondygnacje oraz odbudowanie obu kopuł i pawilonów zgodnie z pierwotnym stanem budynku. Mury środkowej części zwieńczono kamienną balustradą, co było planowane przy wznoszeniu budynku, ale nie zostało zrealizowane. Po wojnie odsłonięta została elewacja południowa, która wcześniej zasłonięta była przez cieplarnię (również spaloną w 1944). W elewacji tej wykuto okna na parterze (których wcześniej nie było), a na parterze i pierwszym piętrze dodano pilastry. Dąbrowski zaprojektował rzeźby, które miały być na balustradzie, ale nie zostały one wykonane. Astronomowie wrócili do budynku w 1950, a wraz z nimi wprowadzili się matematycy, biolodzy i botanicy UW.