thumb|240px|Jezioro Gopło w początku XX wieku thumb|160px|Ryszard Berwiński Bogunka na Gople – romantyczny, stylizowany na prasłowiańską opowieść, poemat autorstwa Ryszarda Berwińskiego, opublikowany we Wrocławiu w 1840Michał Fijałkowski, Rusałki – słowiańskie ondyny, w: Acta Philologica, 2014, s. 222-223. W 1844 autor opublikował drugą wersję epilogu do dzieła.
Charakterystyka Ryszard Berwiński znał jezioro Gopło z własnego doświadczenia i prawdopodobnie pływał po nim łodzią. Pisał, że na jego dnie śpią umarłe bogi. Nadał mu demoniczny charakter, stwierdzając, że Gopło corocznie haracz swój odbiera – corocznie ktoś utonąć w nim musi.
Utwór powstał z chęci oddania ducha prasłowiańszczyzny i zastąpienia braku oryginalnej literatury z czasów pogańskich (napisany jest językiem sztucznie utworzonym, mocno archaizowanym). Świadczy o artystycznych związkach autora z kręgiem Ziewonii oraz jego słowianofilskiej postawie. Według Jarosława Maciejewskiego jest to dzieło trudne w lekturze lecz niezwykle ambitne, dowodzące nie byle jakiego talentu pisarskiego, umiejętności stylizacyjnych i skłonności do symbolicznych interpretacji u dwudziestoletniego pisarza. Autor rozumiał najdawniejsze dzieje narodu jako epokę "gminowładztwa" w duchu lelewelowskim.