Jan Wacław Wszędyrówny, właśc. Wacław Wszędyrówny, imię zakonne Jan od Dusz Czyśćcowych Wszędyrówny (ur. 4 grudnia 1916 w Rzekuniu, zm. 26 maja 1983) – pierwszy prowincjał pasjonistów w Polsce (1958–1960), rekolekcjonista, misjonarz.
Życiorys Wszędyrówny był synem Adama Wszędyrównego i Ewy z domu Sieredzińskiej. Jego rodzina pochodziła z Mińska. W młodości uczęszczał do Państwowej Szkoły powszechnej w Rzekuniu. W 1937 wstąpił do nowicjatu pasjonistów w Sadowiu. 15 września 1937 złożył pierwsze, a 21 października 1943 wieczyste śluby zakonne w Zgromadzeniu Męki Jezusa Chrystusa. W kwietniu 1943 spędził kilka tygodni w areszcie w Przasnyszu, pod zarzutem organizacji nielegalnego zebrania. 14 listopada 1943 roku w Warszawie otrzymał od bp Antoniego Szlagowskiego święcenia kapłańskie. Po przejściu frontu wojennego podczas II wojny światowej zajmował się odbudową klasztoru i kościoła w Przasnyszu, po wojnie powrócił do Sadowia, gdzie pełnił funkcję mistrza nowicjuszy, w 1951 zaś został wikariuszem klasztornym i lektorem studentów w Przasnyszu. W latach 1954–1958 był wiceprowincjałem oo. pasjonistów w Polsce.