Dzięki jego zabiegom utworzono wówczas w klasztory w Łodzi i Warszawie, co przyczyniło się do erygowania Prowincji Polskiej pod wezwaniem Wniebowzięcia NMP przez Kapitułę Generalną i mianowanie Wszędyrównego pierwszym prowincjałem oo. pasjonistów w Polsce.
Na początku lat 60. XX w. rozpoczął posługę kapłańską w Łodzi, gdzie był organizatorem i twórcą klasztoru i parafii pasjonistów pw. Matki Bożej Bolesnej na osiedlu Teofilów. Po pertraktacjach z władzą komunistyczną (Wszędyrówny szantażował komunistów samospaleniem, dodatkowo pasjoniści odstąpili część posiadanej ziemi na cele budownictwa mieszkaniowego) w 1971 uzyskał pozwolenie na budowę kościoła, który budowano w latach 1972–1976. Był on pierwszym kościołem w Łodzi po II wojnie światowej, na którego powstanie władze komunistyczne wyraziły zgodę. Wszędyrówny w latach 1972–1983 był pierwszym proboszczem parafii pasjonistów pw. Matki Bożej Bolesnej w Łodzi, funkcję tę sprawował do swojej śmierci.
Został pochowany na cmentarzu rzymskokatolickim Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Łodzi.