We wrześniu 1939 r. został zmobilizowany i przydzielony do francuskiej misji wojskowej w Polsce i wraz z nią ewakuowany 17 września do Rumunii. Zdemobilizowany w lipcu 1940 r., od października pracował równocześnie w charakterze nauczyciela liceum w Lyonie i wykładowcy na tamtejszym Uniwersytecie. W latach 1942–1952 był profesorem uniwersytetu w Strasburgu, który w okresie wojny mieścił się w Clermont-Ferrand, przy czym od marca 1945 r. pracował na stanowisku docenta literatury francuskiej XVII—XVIII wieku. W tym okresie prowadził docenione potem badania nad pracami autorów francuskich (m.in. Rousseau, Marmontel, Diderot, Chénier, Beaumarchais). Po wojnie dzięki znajomym Polakom odzyskał większą część swoich materiałów zebranych przed wojną w Polsce, a po Październiku zaczął przyjeżdżać do Polski z odczytami i na konferencje.
W 1950 r. obronił doktorat na Sorbonie, którego tematem była działalność kulturalna Stanisława Augusta Poniatowskiego. Następnie od 1952 do 1969 r. był profesorem Sorbony. Był także honorowym przewodniczącym towarzystwa współpracy kulturalnej z Polską, a od 1959 r. członkiem Polskiej Akademii Nauk. W 1968 r.