Wodogłowie jest standardowo leczone z wykorzystaniem sztucznej przetoki mózgowej, natomiast u niektórych pacjentów stosuje się tzw. endoskopową wentrikulostomię trzeciej komory mózgu. Do najczęstszych komplikacji po otwarciu sztucznej przetoki należą nadmierny lub za słaby drenaż płynu mózgowo-rdzeniowego, uszkodzenia mechaniczne, infekcje lub obstrukcja przetoki. Przypadki takie wymagają ponownego założenia sztucznej przetoki. Wyniki leczenia są różne, choć wielu pacjentów prowadzi potem normalne życie. Nieleczone wodogłowie grozi śmiercią.
1-2 noworodków na 1000 ma wodogłowie. Stosunek ten może być nawet wyższy w krajach rozwijających się. Wodogłowie normotensyjne dotyka około 5 na 100 000 osób, przy czym stosunek ten wzrasta wraz z wiekiem. Pierwszego opisu wodogłowia w Europie dostarczył Hipokrates ponad 2000 lat temu.
Objawy mały|400px|Ilustracja przedstawiająca wpływ wodogłowia na mózg i czaszkę.
Obraz kliniczny wodogłowia zależy od jego przebiegu: ostre rozszerzenie układu komorowego najczęściej objawia się poprzez niespecyficzne objawy wzrostu ciśnienia śródczaszkowego, podczas gdy przewlekłe wodogłowie (szczególnie wśród osób starszych) charakteryzuje się trudniejszymi do wykrycia objawami, np.