Prawdopodobnie próbował także aktorstwa. Po wyjeździe Bogusławskiego (1799) zawiązał amatorski zespół teatralny ze stałą siedzibą w pałacyku Stanisława Wronowskiego. Po kilku latach działalności władze austriackie zakazały zespołowi występów. Wówczas (1803) Kamiński udał się do Kamieńca Podolskiego, gdzie założył nowy zespół aktorski. Przez krótki okres (do roku 1805) związany był także z tamtejszym teatrem polskim. Później występował m.in. w Dubnie, Kijowie i Mińsku.
W roku 1809 powrócił do Lwowa i, przy wsparciu Kaspra Kamińskiego, 27 maja zainaugurował przedstawienia polskie. Po powrocie Austriaków (grudzień 1809) zdołał pozostać we Lwowie dzięki wsparciu dyrektora teatru niemieckiego F.H. Bulli i gubernatora P. Goessa. Przez 1/3 stulecia (w latach 1809–1842) kierował tamtejszym teatrem w trudnych warunkach germanizacji i prześladowań polskości w stolicy zaboru austriackiego. Z czasem udało mu się uzyskać zgodę na 8 przedstawień polskich miesięcznie, których wystawianie w roku 1817 usankcjonowało pozwolenie cesarza Franciszka I. Ubogi naówczas repertuar zasilał przeróbkami i tłumaczeniami z literatur obcych i przyswoił scenie naszej sto kilkadziesiąt utworów dramatycznych. Od roku 1820 borykał się z trudnościami finansowymi. Ich skutkiem było rozwiązanie zespołu 2 sierpnia 1822.