W 1943 dzięki portretom i rysunkom, które Ozjasz wysłał do „Komitetu Służby Jednolitej” w Genewie został zwolniony i zezwolono mu na naukę w szkole artystycznej w Zurychu.

Po wojnie, w 1946 Hofstatter otrzymał wizę do Wiednia, wrócił do żony Anny i studiował w Akademii Sztuk Stosowanych. W 1948 para przeniosła się do Otwocka w Polsce, gdzie pracował jako grafik, współpracował m.in. z czasopismem Nowa Wieś i gdzie poznał Karola Zbrzeźnego i Irenę Rybczyńską-HollandNieco obok: „Ty i ja”, Państwo NIKT oraz uczył sztuk plastycznych. W 1949 miał swoją pierwszą indywidualną wystawę w Bazylei. Po dekadzie, w której para cierpiała z powodu trudności obiektywnych i antysemityzmu postanowił wyemigrować do IzraelaOzjasz Hofstätter – między Warszawą a Izraelem, Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN. W 1957 roku małżeństwo Hofstatterów osiedliło się w Holonie, a Ozjasz pracował jako stróż nocny. W 1971 jego prace zostały wybrane do reprezentowania Izraela na 11. Biennale w Brazylii. W 1970 przeszedł na emeryturę i przeniósł się do małego domu w Neve Itamar na obrzeżach Netanyi, gdzie poświęcił się malarstwu. Po pięciu latach para spotkała małżeństwo Wodzisławskich, także ocalałych z Holokaustu i miłośników sztuki, którzy zaproponowali Hofstatterowi zamieszkanie w ich mieszkaniu w Ramat Gan i płacenie obrazami zamiast czynszu.