Po wybuchu II wojny światowej został 20 września 1939 mianowany sekretarzem gminy Chojny, a dzięki poparciu Ludwiga Wolffa, został kierownikiem Archiwum Miejskiego w Łodzi (1940–1941). Był autorem listy proskrypcyjnej polskich działaczy politycznych, społecznych i nauczycieli z Chojen, później aresztowanych i zamordowanych w Radogoszczu i obozach koncentracyjnych w ramach IIntelligenzaktion Litzmannstadt. Był także pracownikiem okręgowego zarządu Deutsche Volksliste w rejencji łódzkiej – działał na rzecz zniemczania nazw dzielnic i ulic Łodzi, polskich miejscowości i nazwisk volksdeutschów. We wrześniu 1941 został powołany do wojska.

Pod koniec II wojny światowej przeniósł się z rodziną do Poczdamu, gdzie został Biura Prasy i Statystyki w . W krótkim czasie wyjechał z radzieckiej strefy okupacyjnej, przenosząc się do Hanoweru, a następnie do Bonn, gdzie w latach 1940–1954 był redaktorem miesięcznika „Sopade”, wydawanym przez SPD. Heike był członkiem . W 1949 został współzałożycielem Ziomkostwa Wisły-Warty, w którym pełnił funkcję wiceprezesa Zarządu Federalnego oraz był honorowym członkiem zarządu. Od 1949 był redaktorem czasopisma „Weg und Ziel”. W 1956 został członkiem rady rządowej w Ministerstwie Pracy i Spraw Socjalnych landu Nadrenia Północna-Westfalia – działał w wydziale ds.