Pod koniec wojny był współautorem manifestu Ludowego Ruchu Republikańskiego. Przystąpił do tej partii, sytuował się w jej lewym skrzydle, w latach 1955–1962 pełnił funkcję sekretarza generalnego. W 1946 po raz pierwszy wybrany do Zgromadzenia Narodowego, uzyskiwał reelekcję w 1947 (po powtórzeniu głosowania), 1951, 1956 oraz 1958; od 1959 do 1961 zasiadał ponadto w Senacie Wspólnoty Francuskiej. Od listopada 1957 do maja 1958 był sekretarzem stanu ds. marynarki handlowej. Sprawował mandat radnego departamentu Drôme (1952–1958, 1964–1970) i miasta Donzère (1953–1958) z ramienia ugrupowań gaullistowskich, później został członkiem biura krajowego Centrum Demokratów Społecznych. W 1979 uzyskał mandat posła do Parlamentu Europejskiego z listy Unii na rzecz Demokracji Francuskiej, został wiceprzewodniczącym frakcji Europejskiej Partii Ludowej. W 1984 powołany w skład Rady Konstytucyjnej z nominacji przewodniczącego Senatu, funkcję tę pełnił do śmierci w 1988.
Od 1948 był żonaty z Jeanne-Marie Montagne, mieli ośmioro dzieci.