W innym źródle wodzowie (bejowie), którzy przybyli na Równinę Cylicyjską (tur. Çukurova), wymieniani są jako synowie Baçu Hana, jednego z dowódców tatarskich (Oruç b. Adil, 2008, s. 4-5; Ibn Kemal, 1997, s. 89). Zapis o tym znajdujemy w tzw. Kronikach Osmańskich „Tevârîh-i Âl-i Osmân”, spisanych przez Kemalpaşazâde (Ibn Kemala Paszę) w XVI w. Kronikarz zapisał, iż Baçu Han, jeden z wodzów turkmeńskich (określany jako Serdar tatarski), przybył do Anatolii na początku wieku XII w. Zajął rejon gór Bolkar (Bolkar Mountains – środkowe pasmo gór Taurus), jako tereny letniego wypasu, a ziemie na Równinie Cylicyjskiej oraz w pobliżu Elbistanu - jako leże zimowe dla swojego plemienia. Jego synami byli Yüreğir, Kusun (!), Varsak, Kara Isa, Özer, Gündüz i Kuş Temür.

W anonimowej kronice średniowiecznej „Tevârîh-i Âl-i Osmân”, skomplikowanej przez Friedricha Giese w 1929 roku, zapisano o tym tatarskim dowódcy „… Następnie, tatarski Bâçu Han pomaszerował na Sułtana Alâaddina (Kayqubad’a I)”.