Od przybycia w okolice Sivas do podbicia Sułtanatu Rumu przez Mongołów, plemię Salur aktywnie wspierało Seldżuków w wojnie z Mongołami.
Należy założyć, iż najpewniej szlak migracyjny Salurów był podobny do tego, jakim podążali również Yüreğirowie ponieważ zajęte przez nich tereny graniczyły ostatecznie z Karamanidami oraz oba te plemiona należały do gałęzi Üçok Oguzów, choć ta hipoteza migracji wymaga dalszej weryfikacji.
W kronice o tytule „Tevârîh-i Âl-i Osmân”, spisanej w XV w. przez Âşıkpaşazâde (Dervisza Ahmeda), znajduje się zapis, iż sześciu synów Üçoka, tj. Yüreğir, Kusun Varsak, Kara Isa, Özer, Gündüz i Kuş Temür przybyło na Równinę Cylicyjskiej (tur. Çukurova) i zajęli Misis, Adanę i Tars. Ponadto zapisano, iż wodzem tej grupy Turkmenów był Yüreğir (najstarszy syn Üçoka). W tym czasie osłabione Ormiańskie Królestwo Cylicji nie było w stanie skutecznie się im przeciwstawić. Koczownicy podbili i złupili wymienione miasta i okresowo zajęli zdobyte tereny. Nie było to jednak trwałe objęcie tych obszarów przez najeźdźców. Ormianie cylicyjscy prowadzili dalsze próby odparcia Turkmenów, co miało związek z pojawieniem się tych drugich w północnej Syrii.