Ponadto, gałąź Üçok jest uważana za „Wewnętrznych Oguzów”, podczas gdy Bozok są znani jako „Zewnętrzni Oguzowie”. Ślad takiego podziału odnajdujemy w Księdze mego dziada Korkuta (azer. کتاب دده قورقود, tur. Dede Korkut Kitabı) – najsłynniejszej spośród epopei Oguzów. Państwo Oguz Jabgu thumb|350px|left|Terytorium zajęte przez Państwo Oguz Jabgu między 750 a 1055 rokiem Yüreğirowie wchodzili w skład Państwa Oguz-Jabgu istniejącego między 750 a 1055. Obejmowało ono ziemie otaczające Morze Kaspijskie od północy, wzdłuż jego wschodniego brzegu, przez miasto Köneürgenç w pobliży Jeziora Aralskiego, oraz na wschód do Buchary, dalej w kierunku podnóża gór Tienszan. Stolica znajdowała się w mieście Jangikent. Jego władcę tytułowano Jabgu – co było drugim najwyższym po Kaganie tytułem pośród ludów turkuckich i tureckich.
W okolicach roku 1055 doszło do rozpadu państwa Oguz-Jabgu. Rozważa się możliwości, że do rozpadu tego doszło na skutek uprzedniego oderwania się rodu Seldżuków (wywodzących się z plemienia Kinik) od pozostałych Oguzów. Ponadto, w tym okresie narastał napór Kipczaków (Połowców) – gałęzi Kimeków, którzy zaznaczyli się jako potęga militarna już w IX wieku.