Franciszek Twardowski (ur. 31 marca 1898 w Szkaradowie, zm. 19 września 1939 w Starym Obłużu) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, komornik sądowy.
Życiorys Urodził się 31 marca 1898 w Szkaradowie, w ówczesnym powiecie rawickim Prowincji Poznańskiej, w rodzinie Teodora i Franciszki z Merdzińskich. Od szóstego roku życia uczęszczał do szkoły powszechnej w rodzinnej miejscowości, a po trzech latach do szkoły przygotowawczej w Jarocinie. Do 1914 ukończył sześć klas gimnazjum w Jarocinie.
Od listopada 1914 do 11 listopada 1918 służył w armii niemieckiej. 17 listopada 1918 jako ochotnik, w stopniu sierżanta wstąpił do wojsk powstańczych. Służył kolejno w Ostrowskim Pułku Piechoty, 1. Kompanii Batalionu Pogranicznego, Kompanii Ostrowskiej, 1 Batalionie Pogranicznym w Szczypiornie i od 14 stycznia 1919 w I batalionie 12 pułku strzelców wielkopolskich, który później został przemianowany na 70 pułk piechoty. Wziął czynny udział w powstaniu wielkopolskim, a następnie walczył na wojnie z bolszewikami. 1 sierpnia 1920 został ranny pod Rudką.