Po zakończeniu wojny pozostał w Wojsku Polskim jako oficer zawodowy. Kontynuował służbę w macierzystym pułku w Jarocinie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 335. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a 1 grudnia 1924 prezydent RP nadał mu stopień kapitana z dniem 15 sierpnia 1924 i 41. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Później został przydzielony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VII w Poznaniu. Z dniem 30 czerwca 1929 został przeniesiony w stan spoczynku. W 1934, jako oficer stanu spoczynku, pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Poznań Miasto. Miał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VII. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”.

Po zakończeniu służby wojskowej zajął się działalnością społeczną i polityczną w Związku byłych Wojskowych i Przysposobieniu Wojskowym. Z polecenia generała brygady Romana Góreckiego pełnił funkcję sekretarza Zarządu Wojewódzkiego Federacji Polskich Związków Obrońców Ojczyzny w Poznaniu oraz zajmował się organizacją zbiórki na Fundusz Walki ze Szpiegostwem. W związku z chorobą zmuszony był przerwać dotychczasową działalność. W 1930 rozpoczął samodzielną działalność gospodarczą jako kolektor loterii państwowej oraz został członkiem Związku Peowiaków.