Zwałowisko było tworzone w latach 1981-1991. Początkowo teren został zniwelowany. Następnie deponowano na nim skałę płonną z wyrobisk. W efekcie tego powstała dwupoziomowa hałda o wysokości 26 metrów i powierzchni 33,02 hektara. Część wierzchołkowa ma powierzchnię 18 hektarów, a zbocza około 10 hektarów. Wewnątrz hałdy ulokowano kraterowy zbiornik wód kopalnianych o powierzchni 5,76 hektara i pojemności 443.000 m³ wody. Dolny poziom hałdy uformowany został w latach 1981-1984. Ma wysokość około 170–180 m n.p.m. i nachylenie skarp o stosunku 1:5. Materiał na tę część pochodził z prac przygotowawczych i drążenia szybów kopalnianych. Są tu skały kredowe, jurajskie oraz okruchy karbońskich. Górny poziom usypano pomiędzy rokiem 1985, a 1991 (180–196 m n.p.m.). Nachylenie skarp ma tu stosunek 1:4. Część ta zbudowana jest praktycznie wyłącznie z okruchów skał karbońskich z wyrobisk dołowych (iłowce oraz mułowce z domieszką piaskowców i łupków węglowych w stosunku 7:3). W materiale hałdy dominują następujące minerały: kaolinit (30%), illit (26%), a także chloryt, syderyt, skalenie, piryt i węgiel. W latach 80. XX wieku część zboczy (rejony dolne i środkowe) zostały pokryte warstwą gleby z lokalnych pól w celu rekultywacji. Warstwa ta liczyła do 60 cm (były to próchnicze, piaszczyste gleby bielicowe).