Sukces dla odnoszących sukcesy Dwie osoby lub działania wymagają tych samych ograniczonych zasobów. W miarę jak jeden z nich odniesie większy sukces, przypisywanych jest mu więcej zasobów. Ta druga osoba staje się coraz mniej skuteczna ze względu na brak środków i „potwierdza słuszność decyzji” wspierania tej pierwszej. W efekcie mamy dwie wzmacniające pętle sprzężenia zwrotnego, które prowadzą do rosnącej dysproporcji między uczestnikami. Problemy pojawiają się, gdy konkurencja jest niezdrowa i koliduje z celami całego systemu. Aby przeciwdziałać negatywnym skutkom tego archetypu działania obu stron, jak i sami uczestnicy mogą zostać rozdzieleni lub powinni otrzymać zrównoważoną ilość zasobów.
Przykłady: rywalizacja między dwoma produktami jednej firmy, praca vs. rodzina.
Tragedia dóbr wspólnych (inaczej tragedia wspólnego pastwiska) Uczestnicy systemu używają wspólnych, ograniczonych zasobów, aby osiągać indywidualne zyski. Ponieważ wykorzystanie zasobów nie jest kontrolowane, każdy uczestnik dąży do stałego zwiększania swoich korzyści. Zasób jest zatem coraz bardziej wykorzystywany, a przychody uczestników maleją. W efekcie, uczestnicy dalej zwiększają eksploatację do momentu całkowitego zużycia lub poważnego uszkodzenia zasobu.