Wśród innych członków ekipy filmowej, z którymi dotąd Skolimowski regularnie współpracował, znajdowali się kompozytor Paweł Mykietyn, montażystka Agnieszka Glińska oraz dźwiękowiec Radosław Ochnio.
Pomysł na Io wziął się z fascynacji Skolimowskiego filmem Roberta Bressona Na los szczęścia, Baltazarze! (1966), jak sam Skolimowski twierdził – jedynym filmem, na którym uronił łzy pod koniec seansu. Baltazara Skolimowski miał okazję obejrzeć, gdy jego film Walkower (1965) znalazł się w dziesiątce najlepszych filmów roku czasopisma „Cahiers du cinéma” (na drugim miejscu, tuż za Baltazarem). Skolimowski, zaciekawiony liderem zestawienia „Cahiers”, podczas seansu bardzo uwierzył w finałową śmierć zwierzęcia z filmu Bressona. Reżyser Io poszedł jednak dalej, skupiając całą uwagę widza na postaci osła, ukazując jego uczucia i wspomnienia. Tytuł filmu nawiązuje do dźwięku, jaki wydają osły.
mały|upright|Jerzy Skolimowski, reżyser filmu (2010) Skolimowski próbował poruszyć sumieniami ludzi wobec zwierząt, uznając ogólny stosunek rodzaju ludzkiego do fauny za „całkowicie niesprawiedliwy”, wręcz „okrutny i barbarzyński”.