Grzegorz Brzozowski w recenzji dla „Kultury Liberalnej” przekonywał, że Io wykazuje podobieństwa do powieści Olgi Tokarczuk Prowadź swój pług przez kości umarłych, zwłaszcza w przesłaniu, iż osiołek tak jak ludzie kieruje się „międzygatunkowymi uniwersaliami”: „tęsknotą za chwilą bliskości oraz chęcią uniknięcia bólu i śmierci”. Zdaniem Iwony Kurz z „Dwutygodnika” film Skolimowskiego przenika ośli punkt widzenia, a „mieszanka grozy i piękna, przygody i magii, miłości i przemocy” stanowi w filmie aluzję do starożytnego utworu Złoty osioł Apulejusza. Zdaniem Kurz reżyser pokazuje, „jak prymitywni bywają ludzie: naturalnie wrażliwi jak Kasandra, nieporadnie życzliwi jako kierowca tira, pogubieni w cywilizowanych konwencjach i formach jak hrabina i ksiądz”.
Wiktor Rusin w recenzji dla „Krytyki Politycznej” dopatrzył się w Io nie tylko „jednego z pierwszych filmów aż tak dosłownie oddających głos zwierzętom jako istotom cierpiącym i wykluczonym”, ale również akcentował aktualne przesłanie polityczne: „W niespełna minutowym epizodzie otwarcia nowoczesnej stajni, którą święci kapłan, a mowa inauguracyjna traktuje o nieprawidłowościach poprzedników oraz osiągnięciach dzisiejszych gospodarzy, reżyser podsumował […] całego ducha epoki rządów Morawieckiego, a zwłaszcza jej oficjalnej narracji. Co mistrz, to mistrz”.