Również Janusz Wróblewski w tekście dla „Polityki” akcentował zbieżność filmu z rzeczywistością młodości reżysera spędzonej w latach PRL-u: „Nawet typy przecinające biało-czerwoną wstęgę czy kibole odgrywający rytualny taniec nienawiści wydają się skądś znajomi: tępi, rubaszni, agresywni, jakby czas się zatrzymał i stanął w miejscu”. Wróblewski jednak akcentował, że forma filmu Skolimowskiego jest „nowoczesna” i przeciwstawiona „banalnemu” pierwowzorowi Bressona.

Anna Tatarska z portalu Onet doceniała piękno obrazów Io, chwaliła też występ osiołków wcielających się w głównego bohatera. Według Tatarskiej jednak gorzej wypadli ludzcy aktorzy, których kreacje „bez wyjątku zdają się bardzo teatralne, brak im naturalności”; opinia Tatarskiej dotyczyła także Sandry Drzymalskiej w roli Kasandry. Michał Walkiewicz w recenzji dla Filmwebu ocenił filmową perspektywę zwierzęcia jako „moralnie podejrzaną”. Igor Kierkosz w tekście dla „Kina” ostro krytykował Io za „bezcelowe wybiegi” oraz narzucające się przesłanie: „Całość sprowadza się do dychotomii: dobry osioł versus reszta zgniłego świata, a szczytem opowiadania obrazem jest tu metafora osiołka w zamknięciu spoglądającego na galop dzikich koni wśród trawy”.