Bank „Mons Pius” we Lwowie – najważniejsza instytucja finansowa polskich Ormian działająca w latach 1788–1939.

Ormiańskie banki pobożne we Lwowie należą do szczególnych w skali całej historii tego typu instytucji na obszarze dawnej Polski. Działały nieprzerwanie najdłużej z nich, poza Krakowem w latach 1584–1939, czyli trzysta latAndrzej A. Zięba, Ormiański bank „Mons Pius” w okresie staropolskim, „Biuletyn Ormiańskiego Towarzystwa Kulturalnego” nr 88/89. 2017, s. 9–34. W XVIII wieku reformy józefińskie objęły także działalność kościoła ormiańskiego i związanych z nim instytucji kościelnych w Galicji. Wobec tego w 1781 r. gubernium galicyjskie poleciło urzędowi lwowskiego dystryktu opracować projekt reorganizacji brackich banków pobożnych. W rezultacie w 1788 r. we Lwowie z połączenia czterech banków tzw. „pobożnych” prowadzonych przez ormiańskie bractwa religijne (św. Grzegorza, Najświętszej Pani Marii Niepokalanej, Matki Boskiej Jazłowieckiej, św. Trójcy) powstał bank Mons Pius („Góra miłosierdzia”)Janusz Bohdan, „Mons Pius” Ormian lwowskich, Lwów 1928,. Zgodnie z rozporządzeniem władz państwowych, wspomniane cztery banki brackie przekazały swoje kapitały dwóm wspólnie wybranym prowizorom: Janowi Nikorowiczowi i Grzegorzowi Bogdanowiczowi. Łączna suma kapitałów wynosiła wówczas 180 191 florenówJurij Smirnow, „Mons Pius".